Tien jaar geleden begon Caroline Pols met UP aan iets wat toen nog niet vanzelfsprekend was: recruitment niet zien als een reactie op een vacature, maar als een doorlopend proces van relatieopbouw. Niet wachten tot iemand solliciteert, maar investeren in contact voordat de vraag er is. In de podcast Zomer van Slim Werven kijkt ze terug op tien jaar werk in recruitment marketing automation en vooral: vooruit.
Wat haar al die jaren drijft, is onveranderd. “Mensen intrinsiek motiveren,” zo vat ze het samen. Niet duwen richting een baan, maar zorgen dat mensen zelf willen bewegen. Dat vraagt om een andere manier van kijken naar werving: minder zenden, meer verbinden.
Van vullen naar verbinden
Waar vroeger vooral werd ingezet op volume, vacatures plaatsen, bereik inkopen, campagnes draaien, ziet Caroline nu dat organisaties bewuster omgaan met hun werkgeverspositie. Employer branding wordt serieuzer genomen. Relaties krijgen meer aandacht. Niet iedereen hoeft aangesproken te worden, maar wel de juiste mensen. Daar zit volgens haar ook het verschil tussen ad hoc recruitment en een duurzame strategie. “Organisaties willen mensen aantrekken die zich herkennen in wie ze zijn,” vertelt ze. “Dat lukt alleen als je je verhaal op orde hebt en daar consequent in bent.”
Timing is alles
In de afgelopen tien jaar zag Pols technologie en data een steeds grotere rol spelen. Niet als doel, maar als hulpmiddel om beter te begrijpen wanneer iemand ontvankelijk is voor een volgende stap. Werving wordt daardoor persoonlijker en relevanter. Kandidaten ervaren het eindeloos onder ogen krijgen van vacatures als storend. Niet elke boodschap is altijd op het juiste moment. “Dat strooien met vacatures, dat ervaren kandidaten echt als lastig vallen. Steeds meer organisaties zijn zich daarvan bewust. Je kunt die vacature eigenlijk pas laten zien als de kandidaat daar klaar voor is. Je moet ze pas aanzetten op het moment dat de tijd er rijp voor is. De kandidaat bepaalt het tempo.’” Data helpt om dat te begrijpen, maar nooit om het over te nemen.
Een ander gesprek
Het effect hiervan zie je volgens Pols direct terug in het gesprek dat volgt. Omdat mensen een organisatie vaak al kennen via content, events of eerdere digitale aanrakingen, verandert ook de dynamiek tijdens een sollicitatie. Het gesprek wordt minder een ondervraging en meer een verkenning. Past het? Sluit het aan bij wat iemand zoekt? En kan de organisatie bieden wat zij belooft?
Die bewuste keuze aan de voorkant, leidt volgens haar ook tot duurzamere relaties daarna: betere prestaties en minder verloop.
Als docent bij de Academie begeleidt ze al zeven jaar recruitmentprofessionals. Ze ziet daar dezelfde vraag steeds terugkomen, zeker nu AI steeds prominenter wordt: hoe verhoud je je tot technologie? Automation ondersteunt maar mag nooit sturen, houdt Caroline vast. Ook AI moet volgens haar altijd in dienst staan van het proces, niet andersom. “Je moet jezelf blijven afvragen: voegt dit écht waarde toe, of doen we het omdat het kan?”
Vooruitkijken: minder afhankelijk, meer voorspellend
Voor de komende jaren verwacht Pols dat organisaties steeds zelfstandiger willen opereren. Minder afhankelijk van bureaus en platformen, meer regie op hun eigen talentnetwerken. Dat vraagt om investeren in eigen pools, eigen data en eigen inzichten.
Forecasting wordt daarbij belangrijker: niet alleen weten wie je nu zoekt, maar ook begrijpen wie je straks nodig hebt. En daar vandaag al relaties mee opbouwen.
De beweging is gemaakt, de vraag is: hoe verder?
Volgens Pols is de bewustwording er inmiddels wel. Zeker in sectoren waar groei stagneert door personeelstekorten. “Veel organisaties voelen dat korte termijn-denken niet meer werkt,” zegt ze. “Maar zoeken nog naar: hoe doen we dat anders?”
Die vraag hoe je van brandjes blussen naar bouwen gaat, staat centraal in haar werk. En misschien in toenemende mate ook in jouw praktijk.
